Het is bekend geworden als 'The Malmedy Massacre' (het Malmedy Bloedbad), al gebeurde het nabij het dorpje Baugnez. Op dit punt werden 86 Amerikaanse soldaten koelbloedig doodgeschoten nadat zij zich hadden overgegeven aan de Duitsers.

Op zondag, 17 december 1944, rond de klok van 12.15 uur stopte een colonne van het 285th Field Artillery Observation Battalion bij het hoofdkwartier van het 291st Engineer Combat Battalion. De commandant van het 291st, Colonel David E.Pergrin, raadt Lieutenant Virgil T. Lary aan een andere route te kiezen en de colonne via Stavelot te laten rijden. Maar Larry neemt het risico om toch de N23/32 (de tegenwoordige N 62) te nemen richting Baugnez en naar Ligneuville. En zo zakte de colonne af naar het zuiden, naar het door de Amerikanen genoemde 'Five Points' bij Baugnez. Op de hoek waar de colonne rechtsaf de N23 op moest werd het verkeer geregeld door pfc Homer Ford. Deze zwaaide hen de goede richting in.

In de verte zag Lary een bulldozer voor zich rijden. Plots brak de hel los als Duitse tanks het vuur opent op de colonne. Over de weg vanaf Thirimont die parallel loopt met de N23 denderde een Duitse colonne noordwaarts richting Bagatelle. Vanaf een afstand van 300 meter werd de voorste Amerikaanse truck uitgeschakeld en het konvooi kwam tot stilstand. Over het veld kwamen Duitsers al schietend aangerend. De bestuurder van de bulldozer wist zijn machine vol gas weg te sturen van het vuurgevecht en reedt naar Ligneuville waar hij Captain Green waarschuwt (zie het drama bij Hotel du Moulin, Ligneuville). Ondertussen waren Amerikaanse manschappen in de greppel gekropen naast de weg om enige dekking te vinden tegen het vuur van de Duitse tanks. Verscheidende voertuigen stonden in brandt en het was een chaos. Lary gaf opdracht het schieten met de lichte wapens te stoppen en zich maar over te geven aan de Duitsers. Terwijl de meeste zich overgaven renden enkele mannen naar het café op de hoek om dekking te zoeken.

In een SdKfz 251, een licht pantser voertuig, kwam de commandant van het 3de Battalion, Major Diefenthal aangereden. Diefenthal gaf opdracht de mannen bij het café op te halen en alle gevangenen in het open veld naast het café op te stellen in acht rijen en te fouilleren. In totaal werden ongeveer 120 man gevangen genomen waaronder de MP Homer Ford. Major Diefenthal plaatste twee Pz.Kpfw. IV tanks, Nr.731 en Nr.732 en gaf opdracht aan Major Poetschke dekking te geven over het veld en de gevangenen. De Duitse colonne kwam hierop weer in beweging en zette hun reis voort. Iets na twee uur in de middag werd de order aan sergeant Hans Siptrott gegeven, commandant van tank 731, om het vuur te open op de gevangenen. De Roemeense Waffen-SS soldaat Georg Fleps vuurde daarop twee gerichte schoten met zijn pistool op Lary. De Amerikanen schreeuwden in verwarring verwensingen richting de Duitsers. Lary riep dat ze zich rustig moesten houden om verdere uitlokking te voorkomen. Maar het was te laat, de machinegeweren op de tanks begonnen te schieten. Tank 731 was de eerste die stopte maar tank 732 bleef schieten en andere voertuigen begonnen daarop ook te vuren op de Amerikanen. Het vuren hield zeker vijf minuten aan voor de rust weer keerde. Manschappen van een Duitse Krijgsgevangenen Onderdeel liepen daarop het veld in en schoten op de nog levende Amerikanen. Er was zelfs een groepje Amerikanen dat ieder door soldaat Gustav Sprenger vijf maal extra werd doorzeefd.

Als door een wonder bleken nog verschillende Amerikaanse soldaten in leven. Onder hen Lary, met twee schotwonden en Homer met één schotwond. De Duitsers die bezig waren op te breken en verder te trekken zagen plots een groep van ongeveer 20 man opspringen en over het veld rennen noordwaarts naar de bossen. De Duitse troepen draaiden hun wapens wederom richting het veld en openden weer het vuur. Ongeveer twaalf mannen zetten daarop koers naar het café om daar dekking te zoeken. De Duitsers staken het café in brand en de mannen die naar buiten kwamen werden alsnog vermoord.

Colonel Pergrin in Malmedy had het geschiet gehoord maar wist niet wat er aan de hand was. In een jeep reed hij naar een heuvel bij de wegversperring. Terwijl hij probeerde waar te nemen wat daar gebeurde kwamen er opeens vier mannen de bossen uitgestrompeld met een verwarrend verhaal. Pergrin nam de mannen mee naar Malmedy. Later bereikten meer overlevenden de wegversperring van het 291st en als het donker is komt de laatste overlevende zich daar melden, Warren Schmidt, die zich al die tijd schuil had gehouden in een ijskoud stroompje. In een boerderij was Lieutenant Lary in elkaar gezakt en naar Malmedy en Pergrin gebracht. Meer mannen kwamen in de loop van de nacht zich melden bij het 291st. In totaal wisten 43 ontsnapten zich in veiligheid te stellen. Van de overgegeven Amerikanen bleken er 86 vermoordt te zijn.

Binnen vierentwintig uur wist elke Amerikaanse soldaat wat er gebeurt was. Het was een ommekeer in de behandeling van gevangen Duitsers. Hitler had gehoopt dat zijn plan om geen mededogen te tonen tegen de geallieerden deze in paniek terug zouden trekken. Nu gebeurde precies het tegenovergestelde, de Amerikanen waren vervuld van haat en zouden wraak nemen om de mannen te wreken die bij Baugnez waren omgekomen. Verschillende groepen Duitsers die zich later overgaven werden zonder pardon neergeschoten.

De omgekomen Amerikaans soldaten zouden nog tot 13 januari 1945 in de bevroren velden rond het kruispunt blijven liggen. Het Amerikaanse leger beweerde dat het zolang duurde (bijna een maand) vanwege de gevechten die hier toen gewoed zouden hebben.

Na de oorlog werd een rechtzaak gehouden tegen 73 manschappen uit de 1st SS-Panzer Division. Op 16 mei 1946 begon de rechtzaak in Dachau. Niet alleen stonden de mannen terecht voor de 'Malmedy Massacre', zeker ook van tien andere zaken werden de mannen beschuldigd. Over de gehele route die Kampfgruppe Pieper had gevolgd, via Honsfeld, Bullingen, Ligneuville, Cheneux, Stavelot, Trois Ponts, Stourmont, Wanne, Lutrebois en Petit Thier waren uitwassen en excessen uitgevoerd onder de krijgsgevangen maar ook onder de burgerbevolking van België. De verdachten werd moord ten gelaste gelegd op 90 ongeïdentificeerd Belgische burgers en tussen de 538 en 749 niet nader genoemde geallieerde soldaten. Lieutenant Lary identificeerde Georg Fleps die het eerst schot zou hebben gelost nabij Baugnez op de gevangen genomen Amerikanen. Op 16 juli 1945 eindigde de rechtzaak met de ter dood veroordeling 43 Duitsers, 22 levenslang, 2 kregen twintig jaar en vijf mannen kregen ieder 10 jaar. Onder de ter dood veroordeelden waren Fleps en Peiper.

Toen later bekend werd dat de bekentenissen waarschijnlijk onder foltering waren verkregen werd op 14 september van dat jaar alle doodvonnissen omgezet in gevangenisstraf. Op 25 oktober 1955 kwam Dietrich vrij tegen de wensen van Brigadier General McAuliffe (die toen commandant was over het Amerikaanse leger in Duitsland). McAuliffe had daarvoor drie maal de vrijlating tegen gehouden van Dietrich. Joachim Peiper wordt op 22 december 1956 vrijgelaten ondanks protesten van het Amerikaanse Legioen.

Peiper zijn verleden bleef hem achtervolgen in Duitsland. In 1970 verhuisde hij naar Frankrijk. Op 14 juli 1976 werd vlak voor het middernachtelijke uur een molotov-cocktail door het raam in zijn huis in Traves gegooid door Franse communisten. Peiper kwam om door de rookvergiftiging.

Na de oorlog werd een simpel kruis geplaatst op de plaats van het bloedbad. Later verscheen een permanente herinnering aan de andere kant van de kruising. Het vreemde is dat er melding gemaakt wordt van 84 in plaats van 86 gedode Amerikanen. (Ik heb persoonlijk de naambordjes geteld en ik kom op 84 namen uit).